Nowy lek na odchudzanie zapewnił niemal 20% utraty masy ciała w zaledwie 24 tygodnie, wyprzedzając czołowych rywali we wczesnych badaniach
Evidence review & editorial synthesis
Eksperymentalny zastrzyk na odchudzanie przyniósł jeden z najbardziej imponujących jak dotąd wyników sześciomiesięcznego leczenia otyłości. W randomizowanym badaniu fazy 2 uczestnicy otrzymujący najskuteczniejszy schemat dawkowania UBT251 stracili średnio 19.7% początkowej masy ciała w zaledwie 24 tygodnie. Dla osoby ważącej na początku 100 kg oznacza to około 20 kg. W grupie placebo utrata masy ciała wyniosła 2.0%. W porównaniu z opublikowanymi wynikami innych silnie działających zastrzyków w tym samym 24. tygodniu UBT251 jawi się jako poważny nowy konkurent.
Niemal 20% utraty masy ciała w ciągu sześciu miesięcy
W badaniu opublikowanym w czasopiśmie Cell Metabolism w październiku 2026 wzięło udział 205 dorosłych z nadwagą lub otyłością, bez cukrzycy typu 2. Uczestnicy przez 24 tygodnie otrzymywali raz w tygodniu zastrzyki UBT251 w różnych dawkach albo placebo. Średnia redukcja masy ciała w grupach aktywnego leczenia wyniosła od 13.6% do 19.7%, w porównaniu z 2.0% w grupie placebo.
Najlepszy wynik uzyskano przy schemacie leczenia dawką 4 mg, rozpoczynającym się od dawki początkowej 1 mg. Naukowcy odnotowali również poprawę obwodu talii, ciśnienia krwi, stężenia lipidów we krwi oraz wskaźników regulacji glukozy. Te zmiany są istotne, ponieważ leczenie otyłości to coś więcej niż liczba na wadze: długofalowym celem jest ograniczenie zagrożeń dla zdrowia i poprawa codziennego funkcjonowania.
W odrębnym randomizowanym badaniu fazy 2 wzięło udział 211 dorosłych z cukrzycą typu 2. Po 24 tygodniach UBT251 poprawił kontrolę glikemii i doprowadził do znacznie większej utraty masy ciała niż semaglutyd w dawce 1 mg, stosowanej w tym badaniu. Potwierdza to potencjał metaboliczny leku, choć dawka 1 mg semaglutydu nie jest wyższą dawką 2.4 mg stosowaną specjalnie w leczeniu otyłości.
Czy UBT251 może rzucić wyzwanie najsilniejszym lekom na odchudzanie?
UBT251 działa na trzy receptory hormonów: GLP-1, GIP i glukagonu. To podejście, określane jako potrójny agonizm, ma wpływać jednocześnie na apetyt, metabolizm i regulację poziomu cukru we krwi za pośrednictwem kilku szlaków. Lek należy do tej samej eksperymentalnej klasy co retatrutyd, inny uważnie obserwowany lek na otyłość.
Porównanie wyników po 24 tygodniach robi wrażenie. We wcześniejszym randomizowanym badaniu otyłości fazy 2 retatrutyd przyniósł średnią utratę masy ciała wynoszącą 17.5% w grupie otrzymującej 12 mg w 24. tygodniu. W tym samym okresie w najlepiej wypadającej grupie UBT251 uzyskano 19.7%. Tirzepatyd i semaglutyd również prowadzą do znacznej utraty masy ciała, ale opublikowane wyniki po sześciu miesiącach różnią się w zależności od badania, populacji, dawki i schematu jej zwiększania.
Oznacza to, że UBT251 liczbowo przewyższył wyniki opublikowane we wczesnych badaniach nad innymi czołowymi lekami, ale nie dowodzi to jego wyższości. W żadnym badaniu nie przydzielono pacjentów losowo do grup otrzymujących UBT251 lub retatrutyd w równoważnych warunkach leczenia. Nie wiadomo też, czy ewentualna wczesna przewaga UBT251 utrzymuje się po sześciu miesiącach. Retatrutyd na przykład nadal powodował dalszą utratę masy ciała do 48. tygodnia w badaniu fazy 2.
Co dalej?
UBT251 nadal jest lekiem eksperymentalnym, a nie zatwierdzonym zastrzykiem na odchudzanie. Wyniki badań trwających 24 tygodnie są obiecujące, ale większe i dłuższe badania muszą ustalić, czy efekty się utrzymują, jak często leczenie jest przerywane oraz jaki jest jego długoterminowy profil bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi w badaniu dotyczącym otyłości były objawy ze strony układu pokarmowego, na ogół o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Dostępne dane nie potwierdzają również, że UBT251 zapobiega zawałom serca ani innym długotrwałym powikłaniom.
Osobom szukającym obecnie sposobów kontrolowania masy ciała nadal mogą pomóc podstawowe metody poparte dowodami. Zrównoważony plan żywieniowy i aktywność fizyczna pozostają ważne niezależnie od tego, czy przepisano lek. Zbilansowany koktajl zastępujący posiłek może pomóc niektórym osobom kontrolować spożycie kalorii; randomizowane badania wskazują na umiarkowane korzyści w kontroli masy ciała, ale efekt ten nie dorównuje spektakularnej utracie masy ciała zgłaszanej w badaniach eksperymentalnych zastrzyków. Nasz przewodnik po metabolizmie i odchudzaniu omawia szerszy zakres dowodów dotyczących regulacji masy ciała.
Szerszym kontekstem jest szybkie tempo rozwoju leków na otyłość. W stosunkowo krótkim, sześciomiesięcznym badaniu UBT251 doprowadził do średniej redukcji masy ciała, której uzyskanie niegdyś wymagało znacznie dłuższego leczenia. To, czy ostatecznie okaże się najskuteczniejszą opcją, pozostaje otwartą kwestią, ale obecnie jest wiarygodnym konkurentem.
Referencje naukowe i dalsza lektura
- Badanie główne: “UBT251 in adults with overweight or obesity: multicenter randomized phase 2 trial.” (Zhou Z, et al. Cell Metabolism. 2026. doi:10.1016/j.cmet.2026.09.021.)
- Powiązane badanie: “UBT251 in adults with type 2 diabetes: randomized phase 2 trial.” (Zhou Z, et al. Cell Metabolism. 2026. doi:10.1016/j.cmet.2026.10.010.)
- Dowody porównawcze: “Triple-Hormone-Receptor Agonist Retatrutide for Obesity.” (Jastreboff AM, et al. N Engl J Med. 2023. doi:10.1056/NEJMoa2301972.)
- Dowody praktyczne: “The effect of total and partial meal replacements on obesity: a systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials.” (Crit Rev Food Sci Nutr. 2025. doi:10.1080/10408398.2025.2465768.)
Zastrzeżenie: Ten artykuł ma wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi porady medycznej. Nie zastępuje diagnozy, leczenia ani indywidualnej opieki medycznej.